Brasil Campeao… Copa America 2019

0
116

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας επιτυχίας ολοκληρώθηκε με την Βραζιλία να κατακτά ένα σημαντικό τρόπαιο για πρώτη φορά μετά το 2007 και όσο και αν δεν με εντυπωσίασε βάσει θεάματος,δεν μπορώ να πω ότι δεν το άξιζε. Κατ’ αρχάς είχε μια υποδειγματική αμυντική λειτουργία υποστηριζόμενη από τον πλέον φορμαρισμένο αυτή την στιγμή τερματοφύλακα στον κόσμο, τον Άλισον. Ύστερα, είναι γνωστό ότι στην Λατινική Αμερική η έδρα παίζει ακόμα πολύ σημαντικό ρόλο. Εκεί που θέλω να σταθώ όμως εγώ είναι στην απουσία του Νεϊμάρ η οποία και όπως είχα προβλέψει και πριν την έναρξη του τουρνουά, απεδείχθη ευεργετική. Είναι γεγονός ότι δίχως τον υπερτιμημένο αστέρα της, η “σελεσάο” είχε μεγαλύτερη ισορροπία επιθετικά και δημιουργικά. Αυτό αποδεικνύεται και βάση αριθμών καθώς από τους τέσσερις της μεσοεπιθετικής γραμμής, οι Κοουτίνιο, Φιρμίνο και Ζεσούς είχαν από δύο γκολ ενώ ο, θέσει αντικαταστάτης του Νεϊμάρ από ένα σημείο και μετά, Έβερτον μόλις ένα περισσότερο. Μπορεί σε πολλούς να φαίνεται ως μια ασήμαντη λεπτομέρεια αλλά όποιος φέρει στο νου την περσινή παρουσία στο Μουντιάλ, Νεϊμάρ παρόντος, η διαφορά είναι εμφανής. Όσο για τον τελικό τώρα,το Περού στάθηκε πολύ καλύτερα του αναμενομένου και πάλεψε μέχρι τέλους. Η ομάδα του Γκαρέκα είναι άξια συγχαρητηρίων για το γεγονός ότι κατάφερε να σταθεί όρθια μετά την πεντάρα στον όμιλο,να φτάσει ως εδώ και μάλιστα να κοντράρει στα ίσια την ομάδα από την οποία είχε δεχθεί εκείνη την συντριβή.
Άξιος σχολιασμού ήταν όμως και ο μικρός τελικός μεταξύ Αργεντινής και Χιλής, πράγμα σπάνιο για τον “αγώνα της παρηγοριάς” όπως συνηθίζω να τον αποκαλώ. Το παιχνίδι αυτό ήταν ίσως το πλέον λατινοαμερικάνικο από όλα όσα είδαμε στην φετινή διοργάνωση. Ένταση,πάθος, μια “μπαγάσικη” εκτέλεση φάουλ του Μέσι η οποία κατέληξε σε μαγική ασίστ που εκμεταλλεύτηκε ο Ντιμπάλα και κυρίως αμέτρητες “κοκορομαχίες”, μία εκ των οποίων έφερε την ταυτόχρονη αποβολή των Μέσι και Μεδέλ. Εδώ είναι που θέλω να σταθώ περισσότερο στην αντίδραση πολλών και κυρίως του σπίκερ της κρατικής τηλεόρασης που επαναλάμβανε διαρκώς ότι δεν είναι δυνατόν να αποβάλλεται ο Μέσι γιατί φέρνει κόσμο στο γήπεδο… Μπορεί όντως η κόκκινη κάρτα να ήταν αυστηρή όμως από πότε οι κανονισμοί πρέπει να επιβάλλονται κατά το δοκούν και με βάση το μάρκετινγκ;
Κλείνοντας, οι εντυπώσεις που μου άφησε αυτό το Κόπα Αμέρικα είναι μάλλον ουδέτερες. Από τη μία, ως θετικά θα μου μείνουν το σασπένς των προημιτελικών κυρίως, η πορεία του Περού και οι αρχοντικές εμφανίσεις του 36χρονου Ντάνι Άλβες, ενώ απ’ την άλλη ως αρνητικά, το μέτριο σε γενικές γραμμές θέαμα και η κατάχρηση του VAR το οποίο και απεδείχθη ακόμη μια φορά ότι είναι απλά ένα ημίμετρο που δεν εγγυάται κάτι.
Όσον αφορά σε ποιους άγνωστους στο ευρύ κοινό παίκτες ανέδειξε η διοργάνωση, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον, θα αναφέρω ενδεικτικά τον Έβερτον, τους Αρασμέντια και Ντερλίς Γκονζάλες της Παραγουάης, τον τερματοφύλακα Φαρίνιες από την Βενεζουέλα και τον χαφ της Χιλής, Πουλγκάρ.
Αυτά. Πάλι καλά που υπάρχει και το ποδόσφαιρο και μας κάνει να ξεχνιόμαστε λίγο από την κωμικοτραγική πολιτική κατάσταση της χώρας, η οποία και γύρισε για τα καλά δέκα χρόνια πίσω. Πίσω στην εποχή του ανούσιου δικομματισμού με μόνη αλλαγή τον ΣΥΡΙΖΑ αντί του ΠΑΣΟΚ.
Κλείνοντας, Θεού θέλοντος και Aigialeiaspor επιτρέποντος λοιπόν θα τα ξαναπούμε σύντομα. Ως τότε καλά να περνάτε.


Επιμέλεια: Χρήστος Μανοδήμος