Όνειρα στα χρόνια του ορθολογισμού

0
134

Μοιάζει παράξενο μα είναι αλήθεια. Συμπληρώθηκαν ήδη δεκαπέντε χρόνια από την βραδιά που μια ολόκληρη χώρα πέρασε ομαδικώς στην διάσταση των ονείρων. Κάτι που μόνο το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ της έχουν προσφέρει. Ακόμη και σήμερα δυσκολεύομαι να συνειδητοποιήσω το πως το ελληνικό ποδόσφαιρο των… κατσαπλιάδων παικτών, των αγωνιστικών χώρων που θα χρησίμευαν μόνο για σπορά πατάτας και των προέδρων που πληρώνουν κάθε Πάσχα και αν, κατέκτησε ένα διεθνές τρόπαιο αφήνοντας πίσω την Γαλλία του Ζιντάν και την Πορτογαλία του Φίγκο και του Κριστιάνο. Σε όλα αυτά προσθέστε και την τωρινή κατάσταση της Εθνικής μας ομάδας και θα συμφωνήσετε ότι το EURO 2004 είναι σαν να παίχτηκε όντως σε μια άλλη διάσταση.
Θα μου πείτε τώρα, τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Copa America. Μα φυσικά το Περού, το οποίο και από χτες ονειρεύεται να ζήσει ένα αντίστοιχο θαύμα στον τελικό κόντρα στην διοργανώτρια και μεγάλο φαβορί, Βραζιλία. Πλέον όμως ζούμε δύσκολες μέρες για θαύματα και επιπροσθέτως αν μιλήσουμε καθαρά αγωνιστικά τα πάντα μοιάζουν προκαθορισμένα. Οι Βραζιλιάνοι έχουν καλύτερο ρόστερ, έδρα,άμυνα που δεν έχει ακόμα δεχθεί γκολ ενώ έχουν πάρει και τον αέρα των αντιπάλων τους μετά το 5-0 των ομίλων. Το Περού από την άλλη,αν εξαιρέσουμε την τριάρα επί της Χιλής στον ημιτελικό,δεν έχει δείξει κάτι το ιδιαίτερο. Αυτά όμως έχουν ειπωθεί πολλές φορές στο παρελθόν και έχουμε δει να αποδομούνται παταγωδώς. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται από τους ορθολογιστές,γράφεται από τους ονειροπόλους. Η μάλλον γράφεται και από τους πρώτους αλλά ξεχνιέται γρήγορα.
Πως θα κλείσει λοιπόν η διοργάνωση; Με ένα σκηνικό βγαλμένο από τον βαρετό κόσμο της καθημερινότητας η τον μαγικό κόσμο των ονείρων;
Εμένα πάντως ανέκαθεν με εξιτάριζε η δεύτερη περίπτωση. Ίδωμεν…
Μέχρι να απαντηθεί το άνωθεν ερώτημα βέβαια,υπάρχει και ένας μικρός τελικός ανάμεσα στην Αργεντινή και την Χιλή. Ένα παιχνίδι που υπό άλλες συνθήκες θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον αλλά τώρα αναμένεται μάλλον ξενέρωτο. Η “Αλμπισελέστε” μάλλον ικανοποιημένη θα πρέπει να νιώθει που έφτασε ως εδώ καθώς μη ξεχνάμε ότι μέχρι πρότινος ήταν ένα μπάχαλο.Πλέον παρουσιάζει τουλάχιστον αρχή,μέση (όχι τον Λιονέλ, αυτός ακόμα αγνοείται) και τέλος.Όσο για την Χιλή, επιβεβαιώθηκε η αρχική μου εκτίμηση ότι αυτή την φορά δεν ήταν στην κατάσταση του πρόσφατου παρελθόντος και η πορεία της συνιστά επίσης επιτυχία.
Αυτά και για σήμερα. Ας ελπίσουμε ότι οι δύο αυτοί αγώνες,θα μας προσφέρουν μια ευχάριστη εναλλακτική εν μέσω των ανούσιων πολιτικών αναλύσεων που θα φάμε με το τσουβάλι αυτές τις μέρες.


Επιμέλεια: Χρήστος Μανοδήμος