Η αλλοίωση του ποδοσφαίρου…

0
151

Ολοκληρώθηκαν και οι προημιτελικοί. Όχι όμως με πρωταγωνιστή τον Μέσι, τον Καβάνι, τον Αλέξις Σάντσες ή κάποιον άλλον τέλος πάντων αστέρα, αλλά το VAR. Αυτό σε συνδυασμό με την μη ύπαρξη παράτασης συνετέλεσε στο να δούμε τρεις αγώνες να κρίνονται στην διαδικασία των πέναλτι. Την “ρώσικη ρουλέτα” που μας έχει χαρίσει μεγαλειώδεις στιγμές τερματοφυλάκων, ακόμα και άσημων μέχρι τότε. Όχι αυτή τη φορά όμως. Σε τρεις διαδικασίες είδαμε μόνο δύο αποκρούσεις συνολικά. Αυτό προστίθεται στο γεγονός ότι σε όλους τους αγώνες σημειώθηκαν μόνο δύο γκολ και βγάζουμε μια άνοστη σούπα.
Πάμε στο θέμα μας όμως. Το VAR έχει μπει στις ζωές μας εδώ και δύο χρόνια και έχει αλλάξει -προς το χειρότερο- την εικόνα του αθλήματος. Όχι τόσο η ύπαρξή του αυτή καθ’ αυτή αλλά κυρίως ο τρόπος που χρησιμοποιείται. Το ζήτημα ξεκινά από το γεγονός ότι πλέον οι διαιτητές τα έχουν εναποθέσει όλα σε αυτό. Βλέπεις καταφανέστατα φάουλ και οφσάιντ να μην καταλογίζονται με τον διαιτητή να μην παίρνει την ευθύνη για τίποτα. Σου λέει “άσε την φάση να παιχτεί και θα μας πει το VAR”. Έτσι βλέπουμε κατ’επανάληψη το τραγελαφικό σκηνικό όπου μπαίνει ένα γκολ, οι πάντες πανηγυρίζουν, έκρηξη χαράς, η μπάλα στήνεται στην σέντρα κτλ. μέχρι να έρθει η ειδοποίηση ότι το γκολ πρέπει να ακυρωθεί καθώς εξείχε για ένα χιλιοστό η …μαλλούρα του Καβάνι, πέντε πάσες πριν. Άκυρο ψαρά που λέγαμε και στον στρατό. Μια σαφής διακωμώδηση του αθλήματος η οποία και μου έφερε στο νου μια προφητική ιστορία που είχα διαβάσει σε ένα κόμικ με τον Ντόναλντ Ντακ είκοσι χρόνια πριν. Εκεί, ο μέγας εφευρέτης Κύρος Γρανάζης είχε φτιάξει έναν διαιτητή ρομπότ ο οποίος έδειχνε και ριπλέι των φάσεων στην γιγαντοοθόνη του γηπέδου της Λιμνούπολης για να ξεκαθαρίζονται οι αμφιβολίες. Τα διαιτητικά λάθη αποτελούσαν παρελθόν και ο ποδοσφαιρόκοσμος της συμπαθούς παπιοκοινωνίας είχε ενθουσιαστεί. Προσωρινά όμως. Ένα μήνα μετά οι φίλαθλοι είχαν εξαφανιστεί από τα γήπεδα. Το άθλημα είχε χάσει ένα μέρος της ανθρώπινης φύσης του, κάτι που το καθιστούσε πια βαρετό. Έτσι ο Κύρος απέσυρε την εφεύρεσή του και όλα έγιναν όπως πριν. Αυτή η ιστορία εκτυλίσσεται σήμερα. Πολύ φοβάμαι όμως χωρίς το τελευταίο της σκέλος. Πολλοί θα με πείτε οπισθοδρομικό. Δεν είμαι έτσι όμως. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πρόοδο και συντήρηση αλλά με κάτι που, παρότι ενίοτε αποδίδει δικαιοσύνη, έχει αφαιρέσει σημαντικό μέρος της γοητείας και του ανθρώπινου χαρακτήρα από το αγαπημένο μας άθλημα.
Κλείνοντας πρέπει να γράψω και κάτι για τους επερχόμενους ημιτελικούς. Στον πρώτο από αυτούς έχουμε το μεγάλο ντέρμπι μεταξύ των δύο ασταθών υπερδυνάμεων, της Βραζιλίας και της Αργεντινής. Δεν χρειάζεται να σας πω εγώ ότι η γηπεδούχος έχει το πάνω χέρι, όποιος έχει ασχοληθεί έστω και λίγο με την εξέλιξη της διοργάνωσης το ξέρει. Επίσης δεν τα πηγαίνω καλά με τις προβλέψεις τελευταία. Ας ελπίσουμε μόνο να δούμε μια αναμέτρηση αντάξια των ονομάτων των ομάδων που να κριθεί από τους πρωταγωνιστές του και όχι από την τεχνολογία… Ο νικητής θα αντιμετωπίσει στον τελικό όποιον προκύψει από το έτερο ζευγάρι,το Χιλή-Περού. Εδώ οι μπαρουτοκαπνισμένοι Χιλιανοί έχουν μεν το προβάδισμα στα προγνωστικά αλλά από την άλλη σε πόσους τελικούς ακόμα θα πάνε. Έχουνε και δύο σερί τρόπαια για να μη ξεχνιόμαστε. Όσο για το Περού,δεν έχει δείξει σε καμία περίπτωση φέτος στοιχεία αντάξια μιας φιναλίστ του Κόπα Αμέρικα επιπλέον στο δυσκολότερο του παιχνίδι με την Βραζιλία, διεσύρθη. Αυτά όμως έλεγα και για τον προημιτελικό με την Ουρουγουάη και έπεσα έξω.
Εν αναμονή λοιπόν…


Επιμέλεια: Χρήστος Μανοδήμος