Αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με κάτι που σίγουρα προβληματίζει πολλούς και αναφέρομαι φυσικά στην, τουλάχιστον μέτρια, κατάσταση που βρίσκονται, εδώ και χρόνια, τα δύο μεγάλα ονόματα της διοργάνωσης, η Βραζιλία και κυρίως η Αργεντινή. Ειδικά όσοι τις έχουμε παρακολουθήσει από τα μέσα της δεκαετίας του 90 μέχρι και τα μέσα της επομένης προσπαθούμε να καταλάβουμε τι μεσολάβησε και πλέον οι κυριαρχικές ομάδες που γνωρίσαμε, αδυνατούν να ορθοποδήσουν. Από τη μία βλέπουμε μια Βραζιλία να δυσκολεύεται να δημιουργήσει και να σκοράρει και από την άλλη μια Αργεντινή που δεν θυμάμαι από πότε έχει να κάνει ένα έστω και υποφερτό παιχνίδι.
Τα κοινά προβλήματα θεωρώ πως είναι δύο. Αφενός η αλλαγή που παρατηρείται στο άθλημα παγκοσμίως και αφετέρου η απουσία προσωπικοτήτων. Το πρώτο είναι απλό. Οι ταχύτητες που παίζεται το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν συμβαδίζουν με τα διαχρονικά χαρακτηριστικά των δύο ομάδων αν και πάνω σε αυτό, η «Σελεσάο» κάνει τουλάχιστον μια επίμονη προσπάθεια να προσαρμοστεί όμως είναι εμφανές ότι επιχειρεί να παίξει κάτι ξένο ως προς την ίδια. Κοντολογίς, το ποδόσφαιρο τις έχει ξεπεράσει. Πάλι όμως αυτό θεωρώ πως είναι κάτι δευτερεύον.
Το βασικό είναι η φτώχεια αμφότερων σε χαρακτήρα και προσωπικότητα. Ενδεικτικά να αναφέρω κάποια ονόματα του πρόσφατου παρελθόντος όπως οι Αγιάλα, Σιμεόνε, Βερόν, Μπατιστούτα, Ρ. Κάρλος, Καφού, Ριβάλντο και Ρονάλντο. Μιλάμε για παίκτες οι οποίοι, εκτός του χρήματος, αγαπούσαν και το ίδιο το άθλημα. Οι σύγχρονοι μοιάζουν να ενδιαφέρονται μονάχα για το επόμενό τους συμβόλαιο. Άμα αφήνεις έναν ηγετικό ρόλο στην φορμαρισμένη Λίβερπουλ για μια θέση στον πάγκο της Μπαρτσελόνα, αυτό καταλαβαίνει ο κόσμος κύριε Κοουτίνιο. Επίσης θα αναφερθώ ακόμη μια φορά στον ρόλο που έχει ο Μέσι στην εθνική του ομάδα όπου και απαιτεί να έχει λόγο στις αποστολές και την ενδεκάδα ενώ οι πάντες ψάχνουν μόνο αυτόν στο γήπεδο. Αλλά όσο δεν υπάρχει ένας Σιμεόνε να τον συνεφέρει με φάπες, αυτά θα συμβαίνουν.
Αρκετά όμως. Ας πούμε και κάτι για την διοργάνωση όπου ολοκληρώθηκε ο δεύτερος γύρος των ομίλων. Αρχικά είχε τα δύο αποτελέσματα που με οδήγησαν στο κυρίως θέμα του σημερινού κειμένου, το 0-0 της Βραζιλίας με την Βενεζουέλα και το, τυχερό, 1-1 της Αργεντινής με την Παραγουάη. Δεν νομίζω να χρειάζεται να γράψω κάτι περισσότερο πάνω σε αυτά, θεωρώ πως σας κάλυψα και με το παραπάνω. Οι δύο πρώτοι όμιλοι ολοκληρώθηκαν με το Περού να βρίσκει επιτέλους αποτελεσματικότητα κερδίζοντας με ανατροπή την Βολιβία και την Κολομβία να σφραγίζει την πρόκριση και την πρωτιά, λυγίζοντας στο τέλος το Κατάρ σε ένα παιχνίδι πιο κλειστό απ’ ότι αναμενόταν. Ο τρίτος όμιλος αρχικά μια ακόμα έκπληξη από την Ιαπωνία η οποία και παρουσιάστηκε μεταμορφωμένη κόντρα στην Ουρουγουάη, παίρνοντας μια ισοπαλία που μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμη. Οι «σαμουράι» απέδειξαν και πάλι ότι δεν πρέπει ποτέ να τους ξεγράφεις, όποια και να είναι τα δεδομένα. Στον άλλο αγώνα, η μέτρια Χιλή εξασφάλισε την πρόκριση με το 2-1 κόντρα στο μαχητικό -και έτερον ουδέν- Εκουαδόρ.
Εν κατακλείδι, με τα μέχρι τώρα δεδομένα, οι υποψηφιότητες για τον τίτλο είναι τρεις. Η Βραζιλία λόγω έδρας κυρίως και άμυνας, η Ουρουγουάη και η Κολομβία. Από εκεί και πέρα, η Χιλή παρά τις δύο νίκες της δεν με πείθει, το Περού έχει ταβάνι ενώ η Βενεζουέλα προβάλλει ως πιθανή έκπληξη αλλά και αυτή όχι μέχρι τελικό. Για την Αργεντινή ας μην τα ξαναπώ ενώ δεν πιστεύω ούτε την Παραγουάη και ας περάσει τον όμιλο. Πάντα όμως καραδοκούν εκπλήξεις οπότε κάποια από αυτά μπορούν να αλλάξουν μετά την ολοκλήρωση της φάσης των ομίλων. Ραντεβού λοιπόν τότε, με τα ζευγάρια των προημιτελικών.


Επιμέλεια: Χρήστος Μανοδήμος