Αισίως φτάσαμε στο τέλος της πρώτης αγωνιστικής του Κόπα Αμέρικα οπότε μπορούμε να βγάλουμε τα πρώτα μας συμπεράσματα με μεγαλύτερη ασφάλεια έχοντας πάρει πλέον ένα πρώτο αγωνιστικό δείγμα από όλες τις συμμετέχουσες. Όχι βέβαια πως αυτά θα απέχουν και πολύ από τις αρχικές μου εκτιμήσεις αλλά, όπως πάντα, υπήρξαν και τα παράδοξα.
Αυτά εν ολίγοις είναι τα εξής:
1) Το Κατάρ απεδείχθη ως η πιο λατινοαμερικάνικη ομάδα από όλες.Το ακομπλεξάριστο, επιθετικό και διαρκώς κάθετο ποδόσφαιρο σε συνδυασμό με την αφελή αμυντική λειτουργία που παρουσίασε στον αγώνα με την Παραγουάη, γοήτευσε τον ουδέτερο παρατηρητή. Βέβαια το τελικό 2-2 του ψαλιδίζει τις ελπίδες για πρόκριση όμως το σίγουρο είναι ότι θα ευχαριστηθούμε τα παιχνίδια του με Κολομβία και Αργεντινή. Τώρα για όσους μιλάνε για στήσιμο και “πετροδόλαρα”, τους παραπέμπω στα τελευταία λεπτά όπου και οι δύο ομάδες έψαχναν σαν δαιμονισμένες το γκολ της νίκης.
2) Η Αργεντινή μπορεί να παρουσιάστηκε πιο σκληρή, στα όρια σχεδόν του αντιαθλητικού και πιο δεμένη σε σχέση με πέρυσι αλλά επιθετικά αρνείται να παρουσιάσει την όποια βελτίωση με αποτέλεσμα να μην είμαι, προσώρας τουλάχιστον, αισιόδοξος για την πορεία της.
3) Η Βραζιλία δεν πρόκειται να σκοράρει πάνω από τρία γκολ ούτε στην ομάδα του …χωριού μου. Το γιατί αποτελεί μυστήριο με την ποιότητα που διαθέτει. Πάντως αμυντικά παραμένει αδιαπέραστη.
4) Το Εκουαδόρ και η Ιαπωνία παρουσιάζονται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση απ’ ότι περίμενα. Οι τεσσάρες από την, συνήθως “σφιγμένη” δημιουργικά, Ουρουγουάη και την Χιλή των ντεφορμέ αστέρων αντίστοιχα, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Οι Ιάπωνες βέβαια έδειξαν κάποια καλά στοιχεία μεσοεπιθετικά, κυρίως με τον υπερταλαντούχο Κούμπο, αλλά η απειρία τους καθώς μη ξεχνάμε ότι κατεβαίνουν με την εθνική νέων ουσιαστικά, ήταν χαρακτηριστική.
5) Η πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση μιας χώρας δεν έχει απαραίτητα να κάνει και με το ποδόσφαιρο. Αυτό απεδείχθη,ακόμη μια φορά, από την Βενεζουέλα η οποία και παρουσιάστηκε ιδιαίτερα αξιόμαχη και σφιχτοδεμένη απέναντι στο Περού με το τελικό 0-0 να την κρατά για τα καλά στο παιχνίδι της πρόκρισης. Αυτό για όσους ισχυρίζονται ότι για τα χάλια της Εθνικής μας ομάδας ευθύνονται τα μνημόνια η οτιδήποτε άλλο άσχετο με το ποδόσφαιρο. Άμα το αγαπάς το άθλημα, δεν επηρεάζεσαι από τίποτα. Ίσα-ίσα που αυτό γίνεται η διαφυγή σου από τα δυσάρεστα.
6) Το Περού, παρά την προσθήκη του Γκερέρο, εξακολουθεί να θέλει δέκα ευκαιρίες για να κάνει ένα γκολ. Αν και αυτό δεν του το ακυρώσει το VAR.
7) Εντάξει οι διαρκείς διακοπές για το VAR,τις συνηθίσαμε πλέον και ας μη μας αρέσουν. Ως προς τι όμως ο νέος κανονισμός που θέλει τον διαιτητή να δίνει ελεύθερο οσάκις η μπάλα βρίσκει πάνω του, δίνοντας έτσι έναν ακόμα τρόπο καθυστέρησης σε όποια ομάδα το επιθυμεί; Μήπως να απαγορευτούν και οι καραβολίδες; Από την άλλη βέβαια, ο τρόπος που εκτελούνται αυτά τα ελεύθερα μου θυμίζει το “σκάει τρεις”, το ιδιότυπο τζάμπολ της αλάνας για όσους θυμούνται, οπότε προσφέρουν τουλάχιστον μια γλυκιά νοσταλγία.

Αυτά. Θα τα ξαναπούμε με το πέρας και της δεύτερης αγωνιστικής όπου και θα έχουμε ακόμα πιο ξεκάθαρη εικόνα για το μέλλον της διοργάνωσης.


Επιμέλεια: Χρήστος Μανοδήμος