Άρθρο του Γρηγόρη Παλούμπη

Υποθέτω ότι είμαι από τους λίγους, ή τους πολλούς, που τους αρέσει αραιά και που να σκαλίζουν το παρελθόν και να προσπαθούν να φανταστούν πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα εάν γίνονταν διαφορετικές επιλογές στο πρόσφατο παρελθόν, αναφορικά με τον Παναιγιάλειο.
Τώρα λοιπόν, δύο μήνες περίπου μετά το δεύτερο συνεχόμενο υποβιβασμό της Αιγιώτικης ομάδας και λίγες ώρες πριν την προγραμματισμένη για τη Δευτέρα (24/6, 19:00) κρίσιμη γενική συνέλευση του συλλόγου, κι από τη θέση του οπαδού – αρθρογράφου γυρνάω πίσω στο πρόσφατο παρελθόν. Σκέφτομαι όλα όσα ζήσαμε την τελευταία δεκαετία, αρχικά τα κατορθώματα της ομάδας και στη συνέχεια πόσα θα μπορούσαν να ήταν διαφορετικά προς το καλύτερο σε αυτή την «ταλαιπωρημένη» ομάδα, εάν δεν βλέπαμε μόνο το… δέντρο και απολέσουμε τελικά το… δάσος, οδηγούμενοι σε… εφιάλτες.
Σκέφτομαι ότι εάν μετά την τρομακτική αναρρίχηση κατηγοριών, αποτέλεσμα της σωστής λειτουργίας όλου του «μελανόλευκου» μηχανισμού (διοίκησης-ποδοσφαιρικού τμήματος-φιλάθλων), είχαμε «αρπάξει» τη διαφαινόμενη ευκαιρία του ξένου επιχειρηματία-επενδυτή ίσως να μην είχαμε φτάσει στη σημερινή απαξίωση και στο μεγάλο κίνδυνο του… αφανισμού στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Ίσως για ένα φίλαθλο-οπαδό είναι πολύ δύσκολο να μην σκέφτεται ότι πιθανότατα χάθηκε κάτι πολύ καλό και ιδιαίτερα τώρα, όπου βλέπει την αγαπημένη του ομάδα να έχει παρασυρθεί σ’ έναν επικίνδυνο κατήφορο.
Σκέφτομαι επίσης την καταστροφική εξέλιξη που είχε η φιλότιμη προσπάθεια της νυν διοίκησης, η οποία μπορεί να είχε τις καλύτερες προθέσεις σε μία προσδοκώμενη  προσπάθεια αναγέννησης της ομάδας μετά τον περυσινό της υποβιβασμό, όμως στην πράξη αποδείχτηκε αδύναμη να ανταποκριθεί. Και όταν λέμε επέδειξε αδυναμία, δεν εννοούμε το οικονομικό το οποίο ήταν δεδομένο και όλοι γνώριζαν ότι αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο, αλλά εννοούμε την αδυναμία της να βρει τους τρόπους που θα προστάτευαν την Αιγιώτικη ομάδα από τον «εφιάλτη» που τελικά ζει. Δεύτερο συνεχόμενο υποβιβασμό και επιστροφή στα τοπικά πρωταθλήματα. Αποτέλεσμα το οποίο, στο συντριπτικό του ποσοστό, ήταν διοικητικής ευθύνης.
Ωστόσο η ιστορία έγραψε και δυστυχώς δεν ξεγράφει. Όμως καλό είναι να θυμόμαστε όλοι το παρελθόν και να αναλογιζόμαστε τις ευθύνες μας. Και δεν χρησιμοποιώ τον πρώτο πληθυντικό για λόγους ευγένειας, αλλά για λόγους ουσίας. Κι αυτό διότι από την πλευρά του οπαδού όλοι μας -κι εγώ φυσικά- έχουμε ένα μέρος της ευθύνης για την πορεία της ομάδας, είτε ήμασταν στη διοίκηση είτε στην κερκίδα. Κι αυτό δεν σηκώνει αμφισβήτηση από κανέναν και ειδικότερα μετά τις οδυνηρές κατηφορικές… εξελίξεις.
Την Δευτέρα (24/6, 19:00) στη γενική συνέλευση του συλλόγου στο Εργατικό Κέντρο Αιγίου, ωστόσο, υπάρχει η δυνατότητα να προσπαθήσουμε να δημιουργηθεί κάτι ενθαρρυντικό και σωστό. Κάτι που θα μπορέσει να σηματοδοτήσει τη διόρθωση της «μελανόλευκης» ιστορίας. Για την ακρίβεια, την εκκίνηση για την επαναφορά της ομαλότητας που θα μπορεί να εγγυηθεί κάποια υγιή συλλογική προσπάθεια, απαλλαγμένη από εσωστρέφεια και… θεατρινισμούς. Κι αυτή την εγγύηση μπορεί να τη δώσει ο 12ος παίκτης της ομάδας ο οποίος μπορεί να έχει αποτραβηχτεί, όμως πρέπει να επιστρέψει δυναμικά αφήνοντας στην άκρη τη δικαιολογημένη πίκρα του. Πρέπει να δώσει το παρόν για να δείξει σε όποιους εκδηλώσουν ενδιαφέρον για τα ηνία του συλλόγου, ότι από δω και μπρος τίποτα δεν θα γίνεται στην τύχη και τίποτα δεν πρέπει να πάει χαμένο. Ο Παναιγιάλειος είναι τεράστιος και αξίζει της πρέπουσας προσοχής και του απαιτούμενου σεβασμού από όλους μας…