Επιστροφή με Copa America…

0
115

Επιστροφή. Μια λέξη γεμάτη συναισθήματα. Μια λέξη που σίγουρα εκφράζει για τον καθένα από εμάς τουλάχιστον μια φανερή η κρυφή επιθυμία. Μπορεί να είναι η τάση για επιστροφή στα χρόνια της ανεμελιάς ή σε σχέσεις και καταστάσεις που τελείωσαν άδοξα. Αρκετά όμως. Εδώ μιλάμε για κάτι πιο απλό. Την επιστροφή μου στις επάλξεις του «Aigialeiaspor» ύστερα από έναν χρόνο. Για όσους δεν με θυμάστε, είμαι ο Χρήστος Μανοδήμος και μετά την περυσινή ανάλυση του παγκοσμίου κυπέλλου, θα σας κρατήσω συντροφιά και φέτος με το Copa America.
Λατινική Αμερική λοιπόν. Εκεί όπου το άθλημα θυμίζει ακόμα -έστω και ελάχιστα- το κλωτσοσκούφι των παιδικών μου χρόνων στα 90s. Όταν και διέπρεπα στο προαύλιο του σχολείου με τα καλάθια των αχρήστων και τις υδρορροές να ορίζουν νοητά τις κάθετες δοκούς. Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο «προοδεύει» (δηλαδή, όπως πολλά άλλα πράγματα στις μέρες μας, οδεύει προς τον γκρεμό) εκεί θα συναντήσεις ακόμα καλτ φιγούρες όπως το δεκάρι με την… μπυροκοιλιά που αδίκησε το ταλέντο του, τον «δρεπανηφόρο» στόπερ με την φάτσα που θυμίζει πρωτοπαλλίκαρο σε καρτέλ της Μπογκοτά και τον σέντερ φορ «περίπτερο» (η θέση που διέπρεπα!). Όσο και αν τα τελευταία χρόνια παρατηρείται, ακόμα και εκεί, μια τάση «εκσυγχρονισμού» παράδειγμα του οποίου είναι και η φετινή πρόσκληση, για καθαρά οικονομικούς λόγους, της Ιαπωνίας και κυρίως του Κατάρ.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΦΑΒΟΡΙ ΚΑΙ Η ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΕΟΥ «ΜΑΡΑΚΑΝΑΣΟ»
Πάμε και στο δια ταύτα τώρα. Η διοργανώτρια Βραζιλία φαντάζει ως το μεγάλο φαβορί και θα μου προκαλέσει έκπληξη αν δεν είναι, τουλάχιστον, η μια από τις δύο φιναλίστ. Ειδικά με τον, προκλητικά, εύκολο όμιλο που κληρώθηκε και την αναμενόμενη πρωτιά που θα της εξασφαλίσει και καλά «σταυρώματα» στη συνέχεια. Όσο για την απουσία του Νεϊμάρ μόνο αρνητικό δεδομένο δεν τη θεωρώ. Ίσα -σα που, χωρίς την υπερτιμημένη πριμαντόνα, οι λοιποί παιχταράδες της «Σελεσάο» θα βγάλουν πιο εύκολα το ταλέντο τους. Αυτοί που συμπληρώνουν τώρα τον όμιλο είναι, αρχικά το Περού το οποίο και βλέπω ως φαβορί για την δεύτερη θέση καθώς διατηρεί κατά 90% το ρόστερ που το οδήγησε στις περυσινές εξαιρετικές εμφανίσεις στο Μουντιάλ, η Βενεζουέλα που θεωρείται αίνιγμα λόγω της εμφυλιοπολεμικής κατάστασης που επικρατεί εντός των συνόρων αν και εγώ της δίνω πιθανότητες να προκριθεί ως μια από τις καλύτερες τρίτες καθώς και την σίγουρα αδύναμη μακρυά από το υψόμετρό της, Βολιβία.
Ο δεύτερος όμιλος τώρα, αποτελείται από δύο ξεκάθαρα φαβορί για την δυάδα, την Αργεντινή και την Κολομβία, μία ακόμα πιθανή καλύτερη τρίτη, την Παραγουάη και το Κατάρ που θα αποτελέσει έκπληξη αν σκοράρει έστω ένα γκολ. Η «Αλμπισελέστε» αρχικά, επιχειρεί επιτέλους μια ανανέωση, κυρίως στην πονεμένη μεσαία γραμμή, αλλά είναι αμφίβολο αν ο άπειρος Λιονέλ Σκαλόνι (γειά σου αθάνατη Λα Κορούνια και καλή επιτυχία στα μπαράζ ανόδου) είναι ικανός να την καθοδηγήσει από τον πάγκο. Θα πω ότι είχα πει και πέρυσι. Αν καταφέρει να αναδείξει και άλλα όπλα στην φαρέτρα της πλην του Μέσι, έχει καλώς. Αλλιώς ξεχάστε την και φέτος. Πάντως τον όμιλο θα τον περάσει. Η Κολομβία πάλι, διαθέτει ένα εξαιρετικό ρόστερ, ίδιο σχεδόν με αυτό που παρουσίασε στο πρόσφατο Μουντιάλ, αλλά από την άλλη έχει αποδειχθεί πολλάκις λιπόψυχη στα δύσκολα ενώ και ο νέος της προπονητής Κάρλος Κειρόζ, δεν με εμπνέει προσωπικά εν αντιθέσει με τον Μπερίσο της Παραγουάης. Εδώ όμως το πρόβλημα είναι το «φτωχό», σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν, ρόστερ. Ειδικά στην επίθεση «δεσπόζει» ακόμη ο 37χρονος πλέον Όσκαρ Καρντόσο που αν κρίνω με βάση την κατάσταση που τον είδαμε στο πέρασμά του από τον Ολυμπιακό στα 33 του, δεν μπορώ ούτε να φανταστώ πως θα ανταπεξέλθει τώρα. Για το Κατάρ τα είπαμε…
Τέλος στον τρίτο όμιλο βρίσκουμε αρχικά την Ουρουγουάη, το δεύτερο κατ’εμέ φαβορί της διοργάνωσης με το ίδιο ρόστερ, προπονητή και νοοτροπία που αγαπάμε. Ακολουθεί η κάτοχος του τροπαίου Χιλή, η οποία όμως δεν φοβίζει έχοντας όλα της τα «βαριά χαρτιά» σε κακή φόρμα αν και ακόμη και έτσι θα προκριθεί ως δεύτερη καθώς οι άλλες δύο ομάδες είναι το Εκουαδόρ και η Ιαπωνία. Οι μεν εκουατοριανοί, παρά τον πάντα σκληροτράχηλο χαρακτήρα τους, παρουσιάζονται σε κάμψη ενώ οι δε Ιάπωνες κατεβαίνουν επί της ουσίας με την εθνική νέων σε μια εκ βάθρων ανανέωση.
Εν κατακλείδι, το σενάριο που έχω φτιάξει στο μυαλό μου περιλαμβάνει έναν τελικό μεταξύ Βραζιλίας και Ουρουγουάης στο στάδιο Μαρακανά. Μαζί με μία ακόμα επιστροφή. Αυτή των φαντασμάτων του 1950 και του «Μαρακανάσο» όταν και η Ουρουγουάη είχε κάνει την «κηδεία» του αιώνα στη «Σελεσάο» κλέβοντάς της το τρόπαιο μέσα στην έδρα της.


Επιμέλεια: Χρήστος Μανοδήμος