Κρίνεται σαν Παναιγιάλειος, οφείλει να παίξει και σαν Παναιγιάλειος

0
109

Αρθρο του Γρηγόρη Παλούμπη

Η υποχρέωση να πετυχαίνει η «Μαύρη Θύελλα» ως μεγάλη και ιστορική ομάδα τους στόχους που υπερασπίζονται τη φανέλα και την ιστορία της είναι ασυζητητί αδιαπραγμάτευτη. Κι αυτό διότι ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, ακόμα δηλαδή κι αν ο Παναιγιάλειος πρωταγωνιστούσε στον όμιλο, πάλι οι περισσότεροι θα έκριναν την ομάδα με βάση τη φανέλα της και την ιστορία της. Και προσωπικά πιστεύω ότι αυτό είναι το σωστό. Οταν κάποιος φοράει τη μελανόλευκη φανέλα με τους παλαιστές είναι υποχρεωμένος να τα δίνει όλα. Οχι απαραιτήτως να νικάει. Αυτό εξαρτάται κυρίως από την ποιότητα, η οποία δεδομένα υπολείπεται. Αλλά τουλάχιστον να ιδρώνει, να παθιάζεται, να γυαλίζει το μάτι του, να φοβίζει τον αντίπαλό του, να προστατεύει το «σπίτι» του, έως το τελευταίο σφύριγμα. Όλα αυτά δυστυχώς δεν τα έχουν στο παλμαρέ τους η συντριπτική πλειοψηφία των ποδοσφαιριστών που είναι στο φετινό ρόστερ.
Και προς Θεού δεν επικαλούμαι πλέον τα λογικά αρχικά επιχειρήματα του τύπου «νέα αρχή», «πολλά κενά στο ρόστερ», «ανοχή» και ότι μπορεί να επινοήσει ο καθένας από μας, σπρώχνοντας κάτω από το …χαλάκι την έλλειψη ποδοσφαιρικού εγωισμού που υφίσταται στην ομάδα. Διότι ανεξαρτήτως προβλημάτων, στον αγωνιστικό χώρο πρέπει να παίζουμε ως Παναιγιάλειος. Ως Παναιγιάλειο μας κρίνουν και καλά κάνουν.
Οι φίλαθλοι, οι οποίοι οφείλουν να απολογηθούν για την τραγική απουσία τους από το γήπεδο τώρα στα δύσκολα που η ομάδα τους χρειάζεται περισσότερο από ποτέ, ορθώς έχουν απαιτήσεις και προσδοκίες. Κι αυτό είναι φυσιολογικό διότι ο κόσμος πρέπει να απαιτεί πάντα το καλύτερο δυνατό για την ομάδα του. Αυτή είναι η σωστή νοοτροπία στον Παναιγιάλειο κι όχι ο συμβιβασμός με τη μετριότητα. Αρκεί, βέβαια, η απαίτηση να είναι στα όρια του εφικτού, του ρεαλισμού κι όχι της …ουτοπίας. Αν ζητάει φέτος κάποιος να βλέπει την Μπαρτσελόνα με μελανόλευκη φανέλα, το λιγότερο που μπορεί να συμβαίνει είναι να τρέφει αυταπάτες. Αν επιθυμεί μία αξιοπρεπή και συνάμα δημιουργική χρονιά, τότε πολύ καλά κάνει κι έχει τις αντίστοιχες απαιτήσεις. Ομως το ξανατονίζω. Να τις έχει με την παρουσία του στο γήπεδο κι όχι από την απόσταση του καναπέ ή της οποιαδήποτε καφενειακής συζήτησης και κρίσης. Σε κάθε περίπτωση οι λογικές απαιτήσεις του κόσμου του Παναιγιάλειου δεν είναι ουτοπία.
Και πάμε στα «φρέσκα». Κόντρα στο σύλλογο των Βραχνεΐκων, στο Κυριακάτικο εντός έδρας παιχνίδι, ο Παναιγιάλειος δεν είναι το φαβορί κι ας παίζει στο …σπίτι του. Αυτό συμβαίνει για δύο κύριους λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με την πλήρη απογοήτευση από την ήττα και την εμφάνιση στο Μενίδι κι ο δεύτερος από τις πικρές μνήμες του εντός έδρας φιλικού προετοιμασίας κόντρα στην ίδια ομάδα. Εδώ, όμως, ξαναλέμε ότι υπάρχει ένα μεγάλο «όμως» κι ένα μεγάλο «οφείλουν».
Ομως οι ποδοσφαιριστές οφείλουν επιτέλους να μπουν με το …μαχαίρι στα δόντια. Η φανέλα είναι βαριά και οι νίκες -εκτός από την τεράστια βαθμολογική σημασία τους- τρέφουν τον σύλλογο και τον κόσμο του. Μία επιτυχία επί της πατρινής ομάδας θα ξαναδώσει το δικαίωμα στην ελπίδα και θα ξαναδώσει μία απαραίτητη ώθηση για το επόμενο παιχνίδι κόντρα στην έτερη αχαϊκή ομάδα. Στον αντίποδα, μία αποτυχία θα προκαλέσει έντονους τριγμούς και αναταράξεις. Οσο κι αν είναι απαραίτητο ή αν θέλετε γουστάρει κάποιο ποσοστό οπαδών τα νέα παιδιά και την προσπάθεια που γίνεται, δεν μπορεί να χωνέψει ότι δεν μπορεί να πάρει αποτελέσματα κόντρα σε γειτονικά σωματεία και μάλιστα εντός έδρας.
Συνοψίζοντας, για τον τωρινό Παναιγιάλειο, κάθε ματς είναι δύσκολο λόγω των αδυναμιών στο ρόστερ. Ομως στα δύσκολα, χρειάζεται η υπέρβαση. Και εκεί θέλουμε να δούμε εάν οι ποδοσφαιριστές που επέλεξαν να είναι στον Παναιγιάλειο έχουν τα ανάλογα …κότσια.

ΥΓ: Πολλές φορές οι λεπτομέρειες κάνουν ή δείχνουν τη διαφορά και σε βοηθούν να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα. Μία από αυτές ήταν το χειρουργείο που έκανε ο Φίλλιπος Ρόρος την Τρίτη, λόγω του σοβαρού τραυματισμού στον πρόσθιο χιαστό, με τη διοίκηση να θυμάται να του ευχηθεί την Πέμπτη το απόγευμα (!)…

ΥΓ1: Αναφέρομαι αποκλειστικά στην ηθική στήριξη από την ομάδα προς τον ποδοσφαιριστή και όχι στα υπολογίσιμα οικονομικά δεδομένα. Αν και εκεί η διοίκηση θα έπρεπε να είχε φροντίσει να λάβει τα μέτρα της για να έχει φυλάξει τα …νώτα της για περιπτώσεις τραυματισμών, τουλάχιστον τόσο σοβαρών.