Μουντιάλ 2006: Αλλαγή φρουράς…

0
30

Το παγκόσμιο κύπελλο του 2006 διεξήχθη σε μια περίοδο όπου το Ιταλικό ποδόσφαιρο συνταρασσόταν από το σκάνδαλο calciopolis το οποίο και έπληττε ευθέως το κύρος του μέχρι τότε κραταιού Campionato. Το γεγονός αυτό δημιούργησε αρνητικές εκτιμήσεις όσον αφορά στην πορεία της εθνικής Ιταλίας στο τουρνουά, οι οποίες όμως θα διαψεύδονταν παταγωδώς. Από την άλλη όμως ήταν και η περίοδος της «βασιλείας» του Ροναλντίνιο, η οποία δυστυχώς δεν θα κρατούσε για πολύ ακόμα, καθώς και αυτή όπου «ανέτελλαν» οι σημερινοί αστέρες Κριστιάνο Ρονάλντο και Λιονέλ Μέσι. Επιπλέον το Μουντιάλ αυτό θα ήταν η τελευταία παράσταση του μεγάλου Ζινεντίν Ζιντάν. Τα δεδομένα αυτά, συν το γεγονός ότι ως χώρα διεξαγωγής είχε οριστεί η «ποδοσφαιρομάνα» Γερμανία, καλλιεργούσαν τις προσδοκίες για μια διοργάνωση πιο ποιοτική και συναρπαστική από την προηγούμενη.
Την παράσταση άνοιξε στις 9 Ιουνίου η ανανεωμένη οικοδέσποινα Γερμανία με μια «χορταστική» εμφάνιση στο 4-2 επί της Κόστα Ρίκα. Τα «πάντσερ» (πόσο γουστάρω αυτά τα κλισέ!), με τον Γιούργκεν Κλίνσμαν στον πάγκο τους, άφηναν στην άκρη την αμυντική, παρότι ενίοτε αποτελεσματική, νοοτροπία του παρελθόντος και παρουσίαζαν ένα σύνολο πιο ευχάριστο στο μάτι. Έτσι κατέκτησαν εύκολα την πρωτιά στον 1ο όμιλο με τον επίσης ποιοτικό Ισημερινό να ακολουθεί στη δεύτερη θέση. Ο δεύτερος όμιλος έφερε στην κορυφή την Αγγλία με μέτριες πάντως εμφανίσεις  για την ποιότητά της και μια μεγάλη απώλεια καθώς ο Μάικλ Όουεν υπέστη ρήξη χιαστών στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής με την Σουηδία. Όσο για την δεύτερη θέση αυτή κατέληξε στην Σουηδία, η οποία πήρε τον κρίσιμο αγώνα με την Παραγουάη χάρη σε γκολ του Λιούνγκμπεργκ (89’).
Στον τρίτο όμιλο είχαμε την ισοβαθμία Αργεντινής και Ολλανδίας στις δύο πρώτες θέσεις με τους λατινοαμερικανούς να υπερτερούν στην διαφορά τερμάτων χάρη κυρίως στο εντυπωσιακό 6-0 εις βάρος της Σερβίας/Μαυροβούνιο. Ο τέταρτος όμιλος έκλεισε με την Πορτογαλία στην πρώτη θέση με τρεις νίκες και το επίσης δυνατό Μεξικό στην δεύτερη. Στον πέμπτο όμιλο η πρώτη θέση κατέληξε στην Ιταλία με εμφανίσεις που ήδη διέψευδαν τις «Κασσάνδρες» ενώ στη μάχη της δεύτερης θέσης η φρέσκια και ποιοτική Γκάνα υποσκέλισε την γερασμένη Τσεχία. Στον έκτο όμιλο η Βραζιλία, η οποία έφερε για ένα ακόμα μουντιάλ τον τίτλο του φαβορί, «καθάρισε» εύκολα την πρόκριση και την πρωτιά, με την Αυστραλία των Κιούελ, Κέιχιλ και Βίντουκα να κάνει την έκπληξη περνώντας ως δεύτερη χάρη σε μια επική ανατροπή κόντρα στην Ιαπωνία με τρία γκολ από το 85’ και μετά.
Ο έβδομος όμιλος πάλι, έφερε την Γαλλία να παίζει την τελευταία αγωνιστική με την πλάτη στον τοίχο μετά τις δύο ισοπαλίες με Ελβετία και Ν. Κορέα. Οι «τρικολόρ», στερούμενοι μάλιστα τον Ζιντάν ελέω τιμωρίας, πήραν τελικά την λυτρωτική νίκη εις βάρος του Τόγκο με 2-0 και την πρόκριση ως δεύτεροι πίσω από την «ανεβασμένη» Ελβετία. Όσο για τον όγδοο και τελευταίο όμιλο, αυτός κύλισε χωρίς να παρεκκλίνει ούτε χιλιοστό από τα αναμενόμενα, με τις Ισπανία και Ουκρανία να τερματίζουν στις δύο προνομιούχες θέσεις με 9 και 6 βαθμούς αντίστοιχα.
Η φάση των 16 ξεκίνησε με την «γηπεδούχο» Γερμανία να περνά εύκολα το εμπόδιο της Σουηδίας με 2-0 και την Αργεντινή να λυγίζει δύσκολα, στην παράταση, το Μεξικό με ένα εντυπωσιακό γκολ του Μάξι Ροντρίγκεζ. Μία ημέρα μετά θα έφερνε αρχικά μια δύσκολη πρόκριση για την Αγγλία εις βάρος του Ισημερινού με 1-0 χάρη σε μια απευθείας εκτέλεση φάουλ του σπεσιαλίστα Ντέιβιντ Μπέκαμ και εν συνεχεία μια μάχη ανάμεσα σε Πορτογαλία και Ολλανδία η οποία θα θύμιζε περισσότερο «street fight» παρά ποδοσφαιρικό παιχνίδι… Ύστερα από ένα 90λεπτο με άφθονο «ξύλο» ένθεν κακείθεν και τέσσερις αποβολές, από δύο για κάθε ομάδα, νικητές ανεδείχθησαν οι Ίβηρες με 1-0 και σκόρερ τον Μανίς. Ακολούθησαν το 1-0 της Ιταλίας επί της Αυστραλίας με ένα γκολ από ανύπαρκτο πέναλτι που κέρδισε ο Γκρόσο και μετέτρεψε σε γκολ ο Φραντσέσκο Τότι στο 94’ και το 0-0 της Ελβετίας με την Ουκρανία που έκρινε την πρόκριση υπέρ της δεύτερης στα πέναλτι χάρη στις αποκρούσεις του Σοβκόβσκι, ενώ η τελευταία μέρα έφερε αρχικά ένα εύκολο 3-0 της Βραζιλίας κόντρα στην Γκάνα και έκλεισε με το πλέον ενδιαφέρον παιχνίδι αυτής της φάσης εκεί όπου, με τον Ζιντάν να κάνει επιτέλους μια εμφάνιση αντάξια της κλάσης του, η Γαλλία οδήγησε την Ισπανία σε έναν ακόμα πρόωρο αποκλεισμό με 3-1.
Η προημιτελική φάση θα ξεκινούσε με ένα μεγάλο ντέρμπι ανάμεσα στη Γερμανία και την Αργεντινή το οποίο και η «αλμπισελέστε» θα ήλεγχε απόλυτα μέχρι το 70’ περίπου, προηγούμενη με 1-0. Όμως η Γερμανία, παρότι με αλλαγμένο στυλ παιχνιδιού, διατηρούσε ακόμα τις παλιές καλές συνήθειες και έτσι ισοφάρισε στο 80’ με τον Κλόζε και πήρε εντέλει την πρόκριση στα πέναλτι με τον Γιένς Λέμαν να αποκρούει τα σουτ των Καμπιάσο και Αγιάλα. Ένας, εν μέρει άδικος, αποκλεισμός για την πιο πλήρη, ίσως, Αργεντινή όλων των εποχών. Μία ομάδα με Αμπονταντσιέρι στο τέρμα, Χάιντσε, Σάμουελ, Αγιάλα και Ζανέτι στην άμυνα, Μασεράνο, Καμπιάσο και Ροντρίγκεζ στα χαφ, Αϊμάρ και Ρικέλμε δεκάρια και τους Κρέσπο, Τέβεζ, Σαβιόλα, καθώς και τον μελλοντικό σούπερ σταρ Μέσι στην επίθεση. Μετά απ’ αυτό, η Γερμανία θα συναντούσε στα ημιτελικά την Ιταλία η οποία λίγη ώρα αργότερα θα απέκλειε την Ουκρανία με ένα άνετο 3-0. Έντονες συγκινήσεις επεφύλασσαν και οι άλλοι δύο προημιτελικοί. Η Αγγλία και η Πορτογαλία, ύστερα από ένα στείρο δημιουργικά παιχνίδι, έλυσαν τις διαφορές τους στη διαδικασία των πέναλτι με τον Κριστιάνο Ρονάλντο να ευστοχεί στο τελευταίο χτύπημα και να δίνει στην ομάδα του το εισιτήριο για τους «4» ενώ στον τελευταίο αγώνα της σειράς η Γαλλία, με μια ακόμα μεστή εμφάνιση του Ζιντάν και ένα γκολ του Ανρί, έστειλε πρόωρα για διακοπές την «ντριμ τιμ» της Βραζιλίας. Μια παταγώδης αποτυχία για την «σελεσάο» των Ντίντα, Ρ. Κάρλος, Καφού, Λούσιο, Ζ. Σίλβα, Ροναλντίνιο, Κακά, Ζουνίνιο Περναμπουκάνο, Αντριάνο και Ρονάλντο (για τον οποίο θα ήταν εντέλει το τελευταίο Μουντιάλ στο οποίο λάμβανε μέρος).
Στους «4» λοιπόν αναμετρήθηκαν αρχικά, δύο από τις πλέον πολυνίκεις ομάδες του θεσμού, η Γερμανία και η Ιταλία οι οποίες, ύστερα από ένα 90λεπτο με καλό ρυθμό μεν στείρο σε γκολ δε, κλήθηκαν να λύσουν τις διαφορές τους στην παράταση. Εκεί ο έμπειρος Ιταλός τεχνικός Μαρσέλο Λίπι θα έκανε …ρουά ματ στον άπειρο συνάδελφό του Κλίνσμαν. Βγάζοντας τους χαφ Περότα και Καμορανέζι πέρασε στο παιχνίδι τον Ιακουίντα στην επίθεση δίπλα στον Τζιλαρντίνο και τον Ντελ Πιέρο μεσοεπιθετικά δίπλα στον Τότι και έτσι παρουσιάζοντας μια επιθετική τακτική, στην οποία δεν μας είχε συνηθίσει η Ιταλία, έγειρε την πλάστιγγα του αγώνα με το μέρος του κερδίζοντας εντέλει το εισιτήριο για τον τελικό με τα γκολ του Γκρόσο στο 119’, ύστερα από την εξαιρετική κάθετη πάσα του πολυμήχανου Αντρέα Πίρλο και του Ντελ Πιέρο στο 122’. Εκεί θα έβρισκε την Γαλλία που πέρασε εις βάρος της Πορτογαλίας χάρη σε μια ακόμα μεγάλη εμφάνιση και γκολ του Ζιντάν.
Στις 9 Ιουλίου και αφού πρώτα μια ημέρα νωρίτερα η Γερμανία είχε «καθαρίσει» εύκολα με 3-1 την Πορτογαλία στον μικρό τελικό, Ιταλία και Γαλλία παρατάχθηκαν στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου για τον μεγάλο τελικό που θα ήταν και ο τελευταίος αγώνας στην τεράστια καριέρα του Ζινεντίν Ζιντάν, ο οποίος έδειξε από νωρίς τις προθέσεις του ανοίγοντας το σκορ στο 7’ με χτύπημα πέναλτι «άλα Πανένκα». Η «σκουάντρα αντζούρα» αντέδρασε άμεσα και έφτασε στην ισοφάριση με κεφαλιά του απροσδόκητου ήρωα Μάρκο Ματεράτσι στο 19’, έπειτα από εκτέλεση φάουλ του Πίρλο. Όμως το όνομα του υψηλόσωμου Ιταλού στόπερ δεν έμελλε να συζητηθεί τόσο για το γκολ… Από εκείνο το σημείο και ύστερα αμφότεροι οι αντίπαλοι φοβήθηκαν να πάρουν περισσότερα ρίσκα και ο τελικός οδηγήθηκε στην παράταση. Εκεί θα παιζόταν ένα έργο βγαλμένο από αρχαία τραγωδία με πρωταγωνιστή τον Ζιζού. Δύο κεφαλιές έγραψαν την ιστορία… Η πρώτη, με κατεύθυνση προς το τέρμα και θυμίζοντας τον τελικό του ‘98, αποκρούστηκε από τον Μπουφόν. Η δεύτερη, με κατεύθυνση το στήθος του Ματεράτσι, του απέφερε την κόκκινη κάρτα ολοκληρώνοντας πρόωρα την καριέρα του. Από τη μία λες ότι αυτό το τέλος δεν άρμοζε σε ένα τέτοιο παίχτη. Από την άλλη όμως, ίσως αυτή η ανθρώπινη αντίδραση (που δεν επεδείκνυε και για πρώτη φορά) να ήταν που γιγάντωσε ακόμη περισσότερο τον μύθο του. Μετά από αυτά ο αγώνα οδηγήθηκε στα πέναλτι εκεί όπου νικήτρια ανεδείχθη η Ιταλία, χάρη στο άστοχο χτύπημα του Τρεζεγκέ που βρήκε το δοκάρι, με 5-3. Η επιτυχία αυτή θα μετρίαζε τις συνέπειες του σκανδάλου calciopolis και θα διέσωζε την αξιοπρέπεια του Ιταλικού ποδοσφαίρου αν και -δυστυχώς- δεν θα απέτρεπε την πτώση της ποιότητάς του τα επόμενα χρόνια. Η Ιταλική ομάδα κατέκτησε πανάξια το 4ο της παγκόσμιο κύπελλο. Μια ομάδα γεμάτη με ποιότητα και προσωπικότητες… Τερματοφύλακα τον Μπουφόν, στην άμυνα τους Νέστα, Καναβάρο και Ζαμπρότα, στα χαφ τους Πίρλο, Γκατούζο και Καμορανέζι, δεκάρια τους Τότι και Ντελ Πιέρο και στην επίθεση τους Τόνι, Τζιλαρντίνο και Πίπο Ιντζάγκι, με τον Μαρσέλο Λίπι στον πάγκο της.
Σε γενικές γραμμές το Μουντιάλ του 2006 ήταν ένα από τα καλύτερα. Τα είχε όλα. Ποιοτικές ομάδες, σαφώς πιο επιθετικές τακτικές από αυτό του 2002, σπουδαίες προσωπικότητες, μεγάλα ντέρμπι, χιτσκοκικά φινάλε, συγκινητικές στιγμές και ανέλπιστους ήρωες όπως ο Φάμπιο Γκρόσο. Σε αυτό που θέλω να σταθώ όμως περισσότερο, όπως πιστεύω ότι θα κάνει και ο ιστορικός του μέλλοντος, είναι ότι το Μουντιάλ αυτό ήταν το τελευταίο για τους Ζιντάν και Ρονάλντο και συνάμα το πρώτο για τους Κρ. Ρονάλντο και Μέσι, εξ ου και ο τίτλος του άρθρου. Ήταν η διοργάνωση όπου το ποδόσφαιρο των 90s συνάντησε αυτό των 10s για πρώτη και τελευταία φορά.
Αυτά για σήμερα. Ραντεβού σύντομα με το Μουντιάλ του 2010.


Επιμέλεια: Χρήστος Μανοδήμος