Μουντιάλ 2010: Η καταξίωση του «τίκι τάκα»

By
Updated: Ιούνιος 7, 2018

Καλοκαίρι του 2010. Σε μία εποχή όπου τον κόσμο του ποδοσφαίρου σάρωνε η Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα, ένα ακόμα παγκόσμιο κύπελλο ετοιμαζόταν να ξεκινήσει, αυτή τη φορά και με Ελληνικό ενδιαφέρον καθώς η Εθνική μας ομάδα θα λάμβανε μέρος για δεύτερη φορά στην ιστορία της. Η FIFA,πιστή στην πολιτική της αποκέντρωσης, είχε αναθέσει την διοργάνωση για πρώτη φορά σε χώρα της αφρικανικής ηπείρου και συγκεκριμένα τη Νότια Αφρική. Έτσι, όπως και το 2002, ήταν διάχυτη η περιέργεια για το τι διαφορετικό θα παρακολουθούσαμε.
Το εναρκτήριο λάκτισμα δόθηκε την 11η Ιουνίου με την οικοδέσποινα Ν. Αφρική να αντιμετωπίζει το Μεξικό σε έναν αγώνα όπου το 1-1 θα σφράγιζε, μάλλον δίκαια, τις προσπάθειες των δύο ομάδων. Ήδη από το πρώτο παιχνίδι έκανε σαφή την παρουσία του το πρώτο διαφορετικό στοιχείο. Η βουβουζέλα, μια παραδοσιακή Νοτιοαφρικανική τρομπέτα που έβγαζε ήχους σαν σμήνος μελισσών καθιστώντας την ατμόσφαιρα ανυπόφορη στο μη «εκπαιδευμένο» αυτί. Όπως και να έχει πάντως, η ηχορύπανση δεν βοήθησε ιδιαίτερα την αφρικανική ομάδα η οποία και έμεινε εκτός συνέχειας από τον πρώτο όμιλο, με την Ουρουγουάη και το Μεξικό να καταλαμβάνουν την πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα, ενώ η προηγούμενη φιναλίστ Γαλλία επανέλαβε τον «άθλο» του 2002 τερματίζοντας τελευταία, αν και τουλάχιστον αυτή τη φορά σκόραρε έστω ένα γκολ…
Ο δεύτερος όμιλος, αυτός της Εθνικής μας ομάδας, έφερε καταρχήν το πρώτο γκολ και την πρώτη νίκη για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα σε Μουντιάλ. Όμως το 2-1 επί της Νιγηρίας δεν ήταν αρκετό για την πρόκριση, με την Ν. Κορέα να παίρνει εντέλει την δεύτερη θέση πίσω από την Αργεντινή η οποία, με τον Ντιέγκο Μαραντόνα στον πάγκο της, πέτυχε το απόλυτο των νικών. Εδώ αξίζει να αναφερθεί η παγκόσμια πρωτοτυπία του ομοσπονδιακού μας τεχνικού Όττο Ρεχάγκελ, στον αγώνα με τους Αργεντινούς, όπου και χρησιμοποίησε τέσσερις (4!!!) στόπερ,δύο ακραία μπακ και τρεις αμυντικούς χαφ, σε ένα ανεπανάληπτο 6-3-1 το οποίο παρ’ όλα αυτά δεν απέτρεψε την ήττα με 2-0. Ο τρίτος όμιλος σημαδεύτηκε από τις άθλιες εμφανίσεις της Εθνικής Αγγλίας, οι οποίες όμως δεν ήταν αρκετές για τα της στερήσουν την πρόκριση, ως δεύτερη πίσω από τις ΗΠΑ.
Στον τέταρτο όμιλο η πρώτη θέση κατέληξε στην Γερμανία με την Γκάνα να ακολουθεί δεύτερη, εκμεταλλευόμενη την «αυτοκτονία» της Σερβίας στον αγώνα της τελευταίας αγωνιστικής με την Αυστραλία. Αρνητική εντύπωση προκάλεσε πάντως, τουλάχιστον σε μένα προσωπικά, το γεγονός ότι η Εθνική Γερμανίας δεν είχε παρά ελάχιστους βέρους Γερμανούς στο ρόστερ της, θυμίζοντας περισσότερο ποδοσφαιρικό σύλλογο παρά εθνική ομάδα. Ανοίγω μια παρένθεση εδώ, σε σχέση με το εν λόγω θέμα. Το έσχατο φαινόμενο με τα διαβατήρια που μοιράζονται σαν τραπουλόχαρτα, ακόμα και σε ανθρώπους πλήρως άσχετους με τις «νέες τους πατρίδες», έχει προκαλέσει σημαντική αλλοίωση στον κόσμο των εθνικών ομάδων, καθώς δύσκολα για παράδειγμα ένας Μαροκινός με δυνατότητα Βελγικού διαβατηρίου θα προτιμήσει την ομάδα του Μαρόκου. Ετσι, οι ισχυροί γίνονται ισχυρότεροι και οι αδύναμοι μένουν στάσιμοι. Κλείνει η παρένθεση εδώ.
Ο πέμπτος όμιλος έφερε στην πρώτη θέση την Ολλανδία του Μπρετ Φαν Μάρβαϊκ με τρεις νίκες και στη δεύτερη την Ιαπωνία με δύο. Στον έκτο όμιλο είχαμε τον σοκαριστικό αποκλεισμό της κατόχου του τροπαίου Ιταλίας, με την Παραγουάη και την Σλοβακία να παίρνουν τα δύο εισιτήρια για τους «16» . Η «Σκουάντρα Αντζούρα» τερμάτισε, καθ’ όλα δίκαια, στην τελευταία θέση με άθλιες εμφανίσεις. Ο έβδομος όμιλος έκλεισε με την Βραζιλία στην πρώτη θέση και την Πορτογαλία στην δεύτερη, με τις υψηλές προσδοκίες της Ακτής Ελεφαντοστού του Ντιντιέ Ντρογκμπά να μην εκπληρώνονται. Τέλος, ο όγδοος όμιλος έφερε το φαβορί Ισπανία στην κορυφή με την Χιλή του Μαρσέλο Μπιέσα να ακολουθεί δεύτερη χάρη και στην γκέλα της Ελβετίας με την Ονδούρα την τελευταία αγωνιστική.
Η φάση των «16» περιελάμβανε τρεις νίκες για τις Ουρουγουάη, Γκάνα και Ολλανδία κόντρα σε Ν. Κορέα, ΗΠΑ και Σλοβακία αντίστοιχα, με το ίδιο σκορ (2-1), δύο εύκολες προκρίσεις για Βραζιλία και Αργεντινή εις βάρος των Χιλή και Μεξικό, με 3-0 και 3-1 αντίστοιχα, έναν αγώνα ανάμεσα σε Παραγουάη και Ιαπωνία που κρίθηκε στα πέναλτι υπέρ της πρώτης και τέλος δύο ντέρμπι. Στο πρώτο η Γερμανία διέλυσε με 4-1 την Αγγλία κάνοντας μια εξαιρετική εμφάνιση αν και χρειάστηκε προς στιγμήν τη βοήθεια της διαιτησίας όταν ο επόπτης δεν είδε ότι μετά το δοκάρι στο σουτ του Λάμπαρντ η μπάλα έσκασε μέσα από τη γραμμή του τέρματος, στερώντας έτσι από τους Βρετανούς το 2-2. Αυτό μπορούμε να πούμε ότι ήταν και ένα είδος Θείας Δίκης καθώς στον τελικό του ‘66 μεταξύ των δύο ομάδων, οι Άγγλοι είχαν κερδίσει με ένα γκολ που δεν έπρεπε να μετρήσει ποτέ. Όσο για το δεύτερο ντέρμπι αυτού του γύρου, η Ισπανία λύγισε την Πορτογαλία με 1-0 κάνοντας πάντως μια μέτρια για την ποιότητά της εμφάνιση.
Η πρώτη ημέρα των προημιτελικών έφερε αρχικά τον αποκλεισμό της, ποιοτικά μέτριας για το όνομά της, Βραζιλία. Η «Σελεσάο» ηττήθηκε από την Ολλανδία με 2-1 χάρη σε δύο γκολ του φορμαρισμένου εκείνη την περίοδο Γουέσλει Σνάιντερ, ενώ αργότερα, θα ακολουθούσε το μεγαλύτερο θρίλερ της διοργάνωσης ανάμεσα σε Ουρουγουάη και Γκάνα. Την 2α Ιουλίου λοιπόν και ύστερα από ένα 90λεπτο με ένα γκολ για κάθε ομάδα, ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση εκεί όπου στο τελευταίο λεπτό η Γκάνα θα κέρδιζε πέναλτι και συνάμα την απόβολή του Λουίς Σουάρες, ο οποίος απέκρουσε την κεφαλιά του Αντίγια πάνω στη γραμμή δίκην τερματοφύλακα. Όμως ο, καλύτερος παίκτης των Γκανέζων μέχρι εκείνο το σημείο του τουρνουά, Γκίαν Ασαμόα έστειλε την ευκαιρία στα σκουπίδια και το παιχνίδι στη «ρώσικη ρουλέτα» των πέναλτι εκεί όπου, παρότι ο ίδιος ευστόχησε αυτή τη φορά, νικήτρια ανεδείχθη η Ουρουγουάη με 5-3. Εν συνεχεία, η Ισπανία έκαμψε δύσκολα την αντίδραση της Παραγουάης, του Χεράρδο Μαρτίνο, με 1-0 χάρη σε γκολ του Βίγια στο 83’  και ενώ ο Ίκερ Κασίγιας είχε αποκρούσει προηγουμένως το πέναλτι του Όσκαρ Καρντόσο. Όσο για την τελευταία ομάδα των ημιτελικών, αυτή θα έβγαινε από το ντέρμπι της Γερμανίας με την Αργεντινή, με τα «Πάντσερ» να το μετατρέπουν εντέλει σε παράσταση για έναν ρόλο κερδίζοντας εύκολα με 4-0. Η «Αλμπισελέστε» πλήρωσε ακριβά το σύστημα «φουλ επίθεση με ξαφνικές άμυνες» που εφάρμοζε ο, μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών μεν τραγικός ως προπονητής δε, Ντιέγκο Μαραντόνα. Αυτό, ήθελε πέντε καθαρά επιθετικογενείς ποδοσφαιριστές, εξτρέμ σε ρόλο ακραίων μπακ (Γιόνας Γκουτιέρες) και τον Μασεράνο να τρέχει να μαζεύει τα ασυμμάζευτα ως αμυντικός χαφ…
Έτσι η Γερμανία θα έφτανε για ακόμη μια φορά στην ημιτελική φάση εκεί όπου όμως, παίζοντας αδικαιολόγητα φοβισμένα, θα γνώριζε σε δεύτερο σερί Μουντιάλ, τον αποκλεισμό. Αυτή την φορά θύτης ήταν η Ισπανία χάρη σε μία κεφαλιά του Πουγιόλ από εκτέλεση κόρνερ στο 73’, ενώ οι Ίβηρες θα έβρισκαν στον τελικό την Ολλανδία η οποία κέρδισε τον έτερο ημιτελικό κόντρα στην Ουρουγουάη, με 3-2 και πρωταγωνιστές τους Ρόμπεν και Σνάιντερ.
Ύστερα από έναν «χορταστικό» μικρό τελικό, όπου νικήτρια ανεδείχθη η Γερμανία με 3-2, οι ομάδες της Ολλανδίας και της Ισπανίας παρατάχθηκαν στον αγωνιστικό χώρο του «Soccer City» του Γιοχάνεσμπουργκ,γ ια τον μεγάλο τελικό. Εκεί, ύστερα από ένα 90λεπτο με επιφυλακτική τακτική και λίγες φάσεις για τους δύο αντιπάλους ο αγώνας οδηγήθηκε στην παράταση, με την Ολλανδία να ευνοείται πάντως από τον διαιτητή Γουέμπ όταν ο τελευταίος τιμώρησε μόνο με κίτρινη κάρτα το δολοφονικό (κάτι μεταξύ ταε κβον ντο και kick boxing) μαρκάρισμα του Νάιτζελ Ντε Γιόνγκ στον Τσάμπι Αλόνσο. Νικήτρια εντέλει ανεδείχθη η Ισπανία χάρη στο γκολ του Ινιέστα στο 116’, με την Ολλανδία να χάνει έναν ακόμα τελικό και τους Ίβηρες να εκπληρώνουν ένα όνειρο δεκαετιών κατακτώντας το πρώτο τους Μουντιάλ. Η «Furia Roja» ήταν μια ομάδα που βασιζόταν κατά μεγάλο ποσοστό στο στυλ παιχνιδιού και τους παίκτες της, τότε κραταιάς, Μπαρτσελόνα του Πεπ Γκουαρδιόλα. Το εκνευριστικό για να λέμε την αλήθεια παιχνίδι με τις πολλές πάσες, το επονομαζόμενο και «τίκι τάκα», της εξασφάλιζε έως και 70-80% κατοχής και μέσω αυτής αμυντική ασφάλεια και έστω ένα γκολ. Δεν ήταν τόσο επιθετικό όσο χαρακτηριζόταν τότε από τους Ισπανούς και όπως παιζόταν (και παίζεται μέχρι και σήμερα) από την Μπαρτσελόνα. Ειδικά στις περιπτώσεις όπου δεν περιελάμβανε καν σέντερ φορ, με τον κεντρικό χαφ Σεσκ Φάμπρεγκας τύποις σε αυτό τον ρόλο, ήταν έως και αποκρουστικό στον ουδέτερο παρατηρητή. Πάντως αυτή η Ισπανία διέθετε πολλούς παίκτες με ποιότητα και προσωπικότητα. Στο τέρμα δέσποζε ο Ίκερ Κασίγιας, στην άμυνα οι Πουγιόλ, Πικέ και Ράμος, στους χαφ οι Τσάβι, Ινιέστα, Τσάβι Αλόνσο και μεσοεπιθετικά οι Σίλβα και Βίγια. Τέλος, προπονητής ήταν ο, εξαιρετικός στη διαχείριση μεγάλων παικτών, Βιθέντε Ντελ Μπόσκε.
Κλείνοντας, θεωρώ ότι το Μουντιάλ του 2010, παρότι δεν έθελξε με το θέαμά του, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να χαρακτηριστεί βαρετό η αδιάφορο. Υπήρξαν ομάδες με ποιότητα όπως η Γερμανία, η Ισπανία και η Ολλανδία. Ευχάριστες εκπλήξεις όπως η Ουρουγουάη, η Παραγουάη και η Γκάνα καθώς και δυσάρεστες όπως η Γαλλία και η Ιταλία, ενώ ένα άλλο στοιχείο που ξεχώρισε, ήταν ο σαφώς πιό κομβικός ρόλος των «πάγκων» σε σχέση με τις προηγούμενες διοργανώσεις. Ειδικά οι Ντελ Μπόσκε (Ισπανία), Λεβ (Γερμανία), Ταβάρες (Ουρουγουάη) και Μαρτίνο (Παραγουάη), είχαν ίσως το μεγαλύτερο μερίδιο στις επιτυχίες των ομάδων τους.
Αυτά και για σήμερα. Σύντομα ξανά κοντά σας με το Μουντιάλ του 2014.


Επιμέλεια: Χρήστος Μανοδήμος


error: Content is protected !!

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies - Privacy Policy Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο